” Yollarım kırık. Bir saat önümü görecek kadar netlik yok, gözlerim puslu.

Hedeflediğim şeyler polise yakalanmamak için sürekli yer ve kılık değiştiren katiller gibi.

Cesaretimi Prometheus cesaretimi kaçırdı, iki gram kokain fidye istedi.

Koşarken düşürdü. Kırıldı cesaretim. Yolda buldum, onardım.

Yılgınlık ve kanla yapıştırdım çatlaklarını.

Sonra bir Anka geldi, onu yemek istedi.

Yaralandı cesaretim yapıştırdığım bütün yerlerinden.

Yerden topladım, insanlardan, varlıklardan, kavramlardan ve inançlardan kaçarken, bir kadına ayağım takıldı, düştüm.

Cesaretim de düştü elimden yere, tuz buz oldu.

İçinden korkularım çıktı, serbest kaldı. Titredim.

Gidip şarap içtim yüksek sayılabilecek dağlarda, öfkelendim, tanrıya kızdım, bağırdım.

Dedim ki; “Aşağı in ve şu hayatımı sen yaşa.”

Sonra ne yapacağımı bilemedim. Bilemiyorum. Bilmemeye devam ediyorum bilinmezlik içinde. “

“Kendimle küsmeliyim uzunca bir zaman. Belki de imha etmeliyim bu bölünmüş benliğimi, çelişkilerimi gündüz vakti keserken küvette. Ardından üzülüp gözyaşı döktüğüm, dualar ettiğim cesetlerim vardı. Hepsi de fiyakalı cesetler. Bembeyaz suratları, böğürtlenimsi dudakları… Kefen çok yakışmıştı üzerlerine, toprak da… Birkaç gün vurdum kendimi o duvar senin, bu duvar da benim ulan. Evet, ben çok bencilim. Zaman erittikçe hüzünlerimi bende ziyan oldum. Karstik kayalar gibi ortaya çıktı yüzüm. Bunlar oldukça ben bölündüm, bölündüm, bölündüm. Cesetlerime ağlıyorum, bir gün, iki hafta, üç ay belki de dört yıl… Sonra? Hiç olmamışçasına devam ediyorum yaşantıma. Mesela şarap içiyorum, sabahları aksi oluyorum, sigarayı günde 2 paket tüketiyorum, ağlıyorum, gülüyorum, düğünlerde halay çekiyorum, büyüdüğüm evin “sobasını” özlüyorum. O sobada demlenilen çayı, kızartılan ekmekleri ve pazar kahvaltılarını. Üstelik bütün bunları hiçbir şey olmamış gibi yapıyorum. Ne ikiyüzlü bir insanım…

Üzülmem gereken birçok şeyim de var. Hatta büyük buhranlar geçirmeliyim, aksi ihanet olur bu üzerimdeki hüzne.
Hayat çok garip… Hacılar, hocalar, şarapçılar ve orospular falan…
He bir de deliler…”